Het zit er op, mijn EMDR sessies. Tien weken lang heb ik naar een plaatje gekeken dat mij al 6 jaar in zijn greep heeft. Van een levensechte 3D print werd het een zacht getinte aquarel en uiteindelijk een blanco blad.
Een Tabula Rasa voor nieuwe ervaringen.
Als het goed is, is mijn traumatische ervaring nu opgeborgen in de archiefkast van mijn brein. Het plaatje dat elke keer voor een paniekaanval zorgde, zit nu in de map Archief.
Daar had het al veel eerder hadden moeten zitten, maar om de een of andere reden is dat niet gebeurd. Mijn hersenen hadden het te druk met overleven en kwamen niet aan opruimen toe. De kast puilde uit en schreeuwde om een stevige voorjaarsschoonmaak.
Zodat die bewuste dag mij niet langer als een spookbeeld blijft achtervolgen.
En angst niet langer mijn leven zou beheersen.
Hun eerdere ervaringen, zeker de minder positieve, steken als hardnekkige beelden regelmatig de kop op. Dit heeft gevolgen: het belemmert hun ontwikkeling en de samenwerking.
Want zolang het oude beeld nog niet is verdwenen, is er geen ruimte voor iets nieuws. Ofwel: hun nieuwe gemeenschappelijke ervaringen krijgen geen plek in de kast.
Ik begeleid een teambijeenkomst bij een Loopbaan en advies bureau.
De directeur staat bij de introductie lang stil bij de jolige beginjaren -de start van het bedrijf- nu weer ruim 10 jaar geleden.
“Toen het nog leuk was, er gepionierd kon worden, zonder al te veel gezeur”.
Een deel van team praat er lang over door –ja dat waren fijne jaren– en de energie in de zaal zakt al snel naar nul.
Ik hoor heimwee en vraag me hardop af hoe kloppend dit beeld is.
En of dit beeld hen niet teveel in de greep houdt en zo weerhoudt om te doen wat nu nodig is als organisatie.
Ik stel voor de geschiedenis van het bureau in kaart te brengen.
Te beginnen met de start tot dat wat ze nu zijn: een snelgroeiend bureau met 15 adviseurs en trainers. Dat de koers kwijt is.
Dit doe ik met EMDR voor teams, een werkvorm die als doel heeft teamleden samen een nieuw toekomst beeld te laten maken van zichzelf of de organisatie.
(vrij naar De historie van ons team, in Drama in bedrijf van Lex Budde)
Natuurlijk is het toekomstbeeld een ideaal beeld. Maar het draagt bij aan een nieuw, gezamenlijk beeld over hoe die de toekomst van de organisatie eruit moet zien.
Het maken is een gemeenschappelijke ervaring, die zich in de psyche van het team nestelt.
Ook zorgt het voor de bijstelling van het hardnekkige beeld van ‘hoe het eerst was’ naar een nieuw beeld, waarin iedere medewerker weer een rol heeft.
Het is tegelijk het uitgangspunt voor de volgende bijeenkomst: hoe zorgen we dat dit beeld ook werkelijkheid wordt?
Ihttp://mashable.com/2015/07/01/graffiti-artist-experiment/#:eyJzIj
Hoe in een team GEEL het zelf oplost en BLAUW mij ter verantwoording roept. Waarom je altijd – ja altijd- met spel moet werken in een trainingsmodel.
Waarom we spelen serieus moeten nemen. TEDx 2018
“Die angst van mij, is dat normaal?” Doe hier de check.
Zeven redenen om niet naar een satsang te gaan. “Naar wat?”